Gapend vertrouwensgat

G

Vanmiddag ontving ik zomaar – en gratis – een kostbaar compliment, welke mijn intelligente benadering van iets betreft, en zoals altijd wist ik niet goed hoe of waar te kijken. In plaats van een volstrekt normaal ‘dank je wel’, wilde ik me eigenlijk uitputten in excuses omdat het nu eenmaal soort van mazzel is als je in een bepaalde richting denkt.

Niets is minder waar. Ook zaken vanuit een bepaalde hoek benaderen is een keuze, immers. Ik weet dat wel, maar toch zoek ik altijd weer een rechtvaardiging. Alsof je dat moet analyseren en verklaren aan die ander. En niet in het minst, aan jezelf.

Dat is weer typisch zo’n vrouwending. Niet weten (1.) hoe je netjes een compliment in ontvangst moet nemen, terwijl je dat eigenlijk stiekem wel wil, in de angst arrogant te worden bevonden. En 2. zoeken naar een excuus waarom je dat compliment best wel verdient.

Toevallig was ik even op de newssites aan het surfen, en struikelde ik over dit artikel en het verwoordde alles waar ik op dat moment over nadacht.

Ik heb het al eens eerder geroepen: dat onzekere vertrouwen bij meisjes moet vanaf jongs af aan worden aangepakt. Eigenlijk reeds op school. Waarom niet een klasje inrichten, of een uurtje ongelimiteerd opscheppen over jezelf? Het doet een mensenkind zo’n goed. Zeker voor wat betreft de rest van het leven.

Het is namelijk een van de redenen dat ik tijdens sollicitatiegesprekken nooit goed uit de verf kwam. Naast mijn ietwat obstinate houding welke eigenlijk zegt: ‘niet lullen, maar poetsen’, waardoor ik altijd weer een weinig stotterend mijn tien beste eigenschappen te berde bracht. Of toch maar niet zei dat ik de baan wilde, omdat ik die avond ook wel eens kaviaar en champagne als diner wilde, in plaats van aan te geven waarom werken voor dat bedrijf me bijzonder leuk leek. Terwijl ik me wel realiseerde – potdorie – dat je van je salaris best leuke dingen mag willen doen, en dat iedereen vaste lasten heeft, omdat zowaar bij iedereen die vaatwasser kapot kan gaan.

Misschien hebben dames ook wel weer meer gezond boerenverstand, en wordt dat ooit eens hip. Want, helaas, opscheppen over de grootte van onze tampons zit er bij ons echt niet in…

4 Reacties

Door Pix

Over mij

pic moi

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

handtekening

Categorieën o.a.

categorie Persoonlijke Hoogstandjes
categorie Pix over het Nieuws
categorie Persoonlijke Hoogstandjes

Scroll Up
%d bloggers liken dit: