Het stroomt

H

Daarnet vroeg ik me serieus af, of ik ooit wel echt mijn kindzijn heb beleefd en ervaren. Het zit zo, mijn tante woont aan een plein, en temidden van dat plein staat een architectonisch staaltje onnadachtzaamheid (Dat laatste woord klopt niet, nee. Ik wil graag even iets illustreren.) Het is de uitgang naar een parkeergarage ondergronds, met een schuin dakje van ca. 5 meter lang, dat een zonnewijzer moet verbeelden. Ik heb echt, nee nu fantaseer ik toch niet, het object van alle kanten mentaal bestudeerd. Kan er echter geen ene moment wijzer, tijd of zonnestraal-indicator van brouwen. Behalve dat het voor de kleinsten onder ons een heuse prikkel is om het ding te beklimmen.

Klauteren heb ik echt nooit begrepen. Nee, serieus, ook als kind niet. Ik gruwelde er zelfs van. Maar dat terzijde.

Je moet je voorstellen, als we dan toch op het balkon van tante van een lekker kopje koffie met aardbeien en slagroom genieten van de prille lentezon, krijgen wij zo nu en dan een flukse oprisping. Het lijkt eerder op een cardiac arrest, om heel eerlijk te zijn, als de kleintjes die daar beneden unbedingt het architectonische wonder – zoals ik het nu noem – willen bestijgen. Erop voetballen. Erop rennen. En er tenauwernood dus niet – nog niet – van af donderen.

En dan zijn er van die ouders die hun kids een handje helpen het ding te bestijgen. Terwijl wij daarboven op dat balkon steeds weer ons hart vasthouden als zo’n klein mensenkind zich aan het uitleven is, zonder zich ervan bewust te zijn hoe het met onze bloeddruk is gesteld. Vraag ik me af, of ze zich daardoor wel moeten laten afremmen. Heus. Ik gun ieder kind een dag vol uitdagingen, pret en ravotten.

Maar, het wachten is dus, dat er een ongeluk gaat plaatsvinden. Ooit. Dat wil je niet echt. Nee, natuurlijk niet, maar ergens weten mijn onzichtbare duivelshoorntjes op mijn hoofd, dat er wel ooit iets zal gaan gebeuren. En dan is het einde oefening voor zo’n onding dat architectonisch maar ook menselijk verantwoord zou moeten zijn. Want het geluk kan zomaar ineens op zijn.

Over deze auteur

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

4 Reacties

Door Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.


handtekening

Archief

%d bloggers liken dit: