Over mijn Kunstje om toch stug door te Bloggen zonder veel reacties te krijgen

O

Jawel, dit is een blog. Toch wel. En de reactie-mogelijkheid staat altijd open. Wagenwijd. Er wordt echter weinig of niet gereageerd hier. Hier niet, maar ook door mijzelf op andermans blog niet. Je zou haast denken dat ik dat doe uit protest, dat niet elders reageren, maar niets daarvan.

Ergens snap ik dat, dat men niet reageert. Ik schrijf vaak nogal persoonlijke stukjes. (Je-weet-wel, zo’n Blog waarvan men in paniek slaat omdat het niet écht een vaste niche heeft.) Recht uit het hart. Ik plan nooit blogs in namelijk. Elke dag komt zoals het is. Elke dag bekijk ik hoe mijn pet staat en of ik het waard vind dat het ethernet op te slingeren. Zo’n beslissing, daar kan ik úren over dubben. En als zo’n persoonlijk stukje – hoe dan ook geschreven moét worden dan het levenslicht ziet à la een bevalling met veel verdoving – ben ik qua persoonlijke prestatie al best wel trots op mezelf. Sommige zaken zijn namelijk ook voor mij een overwinning.

Ik riep het reeds eerder, deze blog heeft mij meermaals gered van dat schier oneindige cirkeltje van coaches of psycho-therapeuten waar je – God forbid – nooit uit kan komen. Zolang ik schrijf, krijg ik de zaken heel helder te zien. Het is alsof mijn vingers een soort van therapeutische analytici zijn, die ik maar gewoon hun gang laat gaan. Komt wel goed met mij. Ooit.

Natuurlijk valt het me op dat her en der meningen heersen dat een Blog zonder reacties ‘dood‘ is. Het lijkt erop dat men zo’n Blog daarmee weinig waarde toebedeelt. Terwijl ik van mening ben dat blijkbaar mijn lezerspubliek – want die is wel degelijk aanwezig op de achtergrond – volwassen genoeg is om niet bij elke scheet of snottebel “Herkenbaar!” te roepen. Of mij anderszins van adviezen of tips & tricks te voorzien.

Een blog mét zónder reacties is dus te allen tijde bij dezen nog steeds een Blog, omdat ik het lef heb mezelf een Blogger te noemen. Ik meet mijn succes er niet aan af. Ik weet namelijk dat er een publiek voor is. En Eureka, dit Blog waar men weinig reageert, is nog steeds een Blog, zolang ík het niet opgeef.

19 Reacties

  • Ik heb altijd gezegd ‘ik doe het voor mezelf’ en ja natuuuurlijk is het fijn om veel reacties te krijgen of te zien dat je verhalen gelezen worden, want dan doe je het toch niet voor niets. Schrijven en bloggen moet in mijn ogen vooral leuk blijven voor mezelf en anders hoeft het niet.

    Schrijven kan echt wel dingen helder maken. Al schrijf ik de echt hele persoonlijke dingen niet altijd op mijn blog. Ik schrijf ze wel van me af. Niet in een dagboek, maar in brieven naar mijn penvriendinnen. Die geheimen vertrouw ik aan hen toe, via de post.

  • Een blog zonder reacties is als een auto zonder airco: het kan best! Maar is soms jammer.
    Blijf lekker bloggen!! Reacties komen vanzelf (of niet). Ik heb ook vaak reactie-loze blogs op m’n site…

    • @Nora: Tuurlijk, kan het. Ik lees her en der echter dat men een Blogger zonder reacties echter liefst adviseert er maar mee te kappen. Gaan mijn haren steil van steigeren… :p

  • Zelfs schrijf ik om de reden waarom iemand anders naar De Efteling gaat. Omdat ik het leuk vind om te doen. Ik heb daarbij geen enkele lezer in mijn achterhoofd die wel of geen reactie plaatst. Maar eerlijk is wel eerlijk natuurlijk. Als die reacties komen vind ik dat nog steeds keileuk. Dat dan weer wel.

  • Nu laat ik natuurlijk wel even een reactie achter! Ik schrijf ook op gevoel, na een jaar lang dagelijks geblogd te hebben. Heerlijk om op mijn inspiratie te varen ipv een vast publicatietijdstip! Oh en ook geen niche hier 😉
    Ik geniet juist altijd van persoonlijke blogs die duidelijk uit het hart van de schrijver komen, daar zit zoveel meer in!

  • Soms neem ik me voor om gewoon niet meer te bloggen. Dan weet ik ook niet precies waar ik het voor doe of voor wie ik dit doe.
    Maar dan ineens borrelt er weer iets naar boven en dan moet het er uit.

    • @Wilma: dat herken ook wel… En dat moment dat je dan er toch weer voor gaat zitten. Het is net die haat-/liefdesverhouding… :p

  • Hehe, ja, bij mij is het ook zo, ik vind het ontzettend leuk om te bloggen, noem mij ook schaamteloos een blogger en af en toe denk ik dat ik mijn enige lezer ben en dan krijg ik weer een reactie. Ik doe het er niet voor, maar het is wel leuk. Wij bloggers kennen dit probleem 🙂

    • @Ali: Ja idd… En op de stukken waar je het niet verwacht, krijg je dan plots de meeste reacties! En daar waar je het wel verwacht, geen ene sjoege… :p

Door Pix

Over mij

pic moi

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

handtekening

Social me

%d bloggers liken dit: