Review boek: 'Zo, nu ben je wees'

R

In wat voor wereld wonen en leven we, als we twee tieners na hun wees worden toestaan om alleen verder te ploeteren en worstelen? Rouwverwerking is moeilijk, maar dit verhaal grijpt me aan omdat de rest van de wereld weinig of niet weet om te gaan met emoties van anderen. Laat staan in het bieden van concrete ondersteuning, als één of beide ouders plotsklaps komen te overlijden. In de jaren negentig van de meest recente eeuw, overkwam dat @Jojanneke en zij schreef hierover het boek ‘Zo, nu ben je wees‘.

Ik herken het maar al te goed uit persoonlijke ervaringen na het overlijden van mijn eigen vader. Omstanders weten zich geen raad, zijn waarschijnlijk te bang voor de emotionele put die men denkt open te trekken. En verzuchten dan maar al te makkelijk woorden als: “het leven gaat toch dóór” en “je moét verder”. Het punt is, dat er maar bitter weinig onderscheid wordt gemaakt tussen eigen emoties en die van de meest betrokken personen. Die ander is er blijkbaar bang(er) voor de eigen emoties niet de baas te zijn. En zo blijven emoties ‘hangen’.
Emoties in een rouwproces zijn nog steeds een prangend taboe. Het maakt niet uit, wie het treft, maar ze zijn er potdorie wél. So, deal with it.

Ik herken ook dat nalaten van ondersteuning waar het zo simpel is. Het uit zich niet door iemand te laten weten altijd klaar te staan. Maar wel, in het bij tijd en wijlen zélf dat initiatief te nemen om een moment suprême te prikken en er daadwerkelijk te zijn voor die ander.

Zelfs als je geacht wordt volwassen te zijn is iemands overlijden of meer dan één ouder moeilijk te behapstukken. Laat staan als je nog niet volgroeid bent.

In dit boek beschrijft @Jojanneke de anekdotes die haar zo trefzeker zijn bijgebleven van die nare periode. En biedt ze handreikingen hoe het wel zou moeten.

Dat is beslist geen sinecure, maar wel een absolute must, want weeshuizen bestaan sinds halverwege de twintigste eeuw niet langer. En wie biedt die 3800 of meer kinderen die jaarlijks wees worden dan de broodnodige support? What’s worse, hoe moeten zij zien te overleven als er weinig of niets aan handvatten aangereikt worden?

Jojanneke heeft dat met dit boek weten te volbrengen. Haar schrijfstijl is openhartig en eerlijk. Het boek grijpt me van het begin bij de strot en zal ook voor anderen een leerzame ervaring zijn. Zelfs als je ouder bent en ouders verliest kan ik dit boek aanraden. Chapeau.

Pagina’s: 128
Prijs: € 17,95
Uitgever: WeesWijzer, Eos Online Communicatie
ISBN: 978-90-820232-0-6

19 Reacties

Door Pix

Over mij

pic moi

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

handtekening

Social me

%d bloggers liken dit: