In de schaduw van het Witte Konijn

I

Vanmorgen dagdroomde ik. Ik visualiseerde mezelf als dat Witte Konijn uit Alice in Wonderland. “Te laat”, verzucht ik dan, “altijd weer te laat”. De klok raast maar voort en op de een of andere manier ben ik geprikkeld: ik voel haast. Haast om op avontuur te gaan. Ik kan alvast niet wachten. Misschien dat dit zo’n typisch voortvloeisel is van voornemens met betrekking tot dit verse jaar dat voor ons ligt? En ik weiger stelselmatig om aan voornemens te doen, mezelf kennende. Maar die klok en het begrip tijd. En haast! Snap je?

Bijna had ik er vanmorgen de brui aan gegeven, het bloggen. En als ik niet zou denken, dat er dan voor mezelf helemaal niets overblijft om te reflecteren, dan had ik het schrijven en bloggen ook subiet achter me gelaten. Want nooit eerder waren mijn twijfels zo groot.

Mijn kijkcijfertjes, namelijk, vertonen een terugloop. In de wandelgangen hoor ik anderen daar ook over. Het is ook geen wonder, met die groei aan bloggers, tegenwoordig. Dat doet me twijfelen over mijn schrijfcapriolen. Hoewel, nog vlak voor het eind van het vorig jaar ontving ik een e-mail ‘met het verzoek om een samenwerking, omdat ik ‘zulke leuke artikelen’ kan schrijven’. Maar als zo’n compliment moet komen in verband met te schrijven van ‘gesponsorde artikelen’, dan twijfel ik opnieuw. Snap je?

Naarmate dus de jaren vorderen, en dit is mijn 51ste levensjaar, hoor ik steeds weer die echo. Een echo als je het woord ‘tijd’ uitspreekt. Als je die echo in het Nederlands niet hoort, vertaal dan tijd naar het Engelse ‘time’. Dat galmt maar na. En het blijft nadreunen in mijn hoofd. Alsof ik iets verschrikkelijks ga missen. Alsof ik te laat kom, voor mijn eigen feestje. Alsof ik plots ben uitgerust met een hypo of latent nog even symptomen van ADHD ontwikkel. Maar iedereen snapt gelijk dat die kenmerken altijd al aanwezig waren.

En steeds, onderwijl, blijf ik de druk voelen om te schrijven. Doe ik dat niet, dan raak ik nog veel gefrustreerder dan dat Witte Konijn met die eeuwige klok bij zich. Soms kom ik even tot mezelf, omdat ik mezelf die rust wil gunnen door te schrijven. En altijd weer, beeld ik me in dat mijn lezers me absoluut willen snappen. Zelfs als ik hurry, hurry, go, go, go, hoteldebotel, onderweg ben naar weer een nieuw avontuur. Dus, wees welkom 2018!

Mocht het je op de een of andere manier toch ontgaan zijn, ik wens iedereen boel goeds, veel moois en liefs en natuurlijk een goede gezondheid voor 2018. 🙂

Over deze auteur

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

4 Reacties

  • Irene, ik wens je een prachtig schrijfrijk 2018 toe. Gewoon door gaan, doe ik ook. Ik heb af en toe het idee dat ik alleen voor mezelf schrijf, maar ik vind het leuk. En jouw schrijfsels vind ik ook leuk en blijf ik lezen

      • Ik begrijp je wel, want ik voel vaak hetzelfde. Ook mijn statistieken vertonen een terugloop. Dan krijg ik van die gedachten als: “Waar doe ik het eigenlijk voor?” Als ik daar goed over nadenk kom ik tot de conclusie dat ik dat schrijven voornamelijk voor mezelf doe, om helderheid in mijn gedachten te scheppen. Behalve als het over mijn werk gaat, dan vind ik het wel belangrijk dat anderen lezen ‘wat werken in de zorg’ is en wat dat betekent voor degene die afhankelijk is van zorg en voor degene die die zorg verleent.
        Gewoon lekker blijven schrijven, want die herkenbaarheid is voor veel mensen belangrijk.
        En natuurlijk alle goede wensen voor dit jaar.

        • @Wilma: Ja, precies, zo zou ik het moeten zien… Then again, zou het mijn ego maar wat strelen als de kijkcijfers hoger waren. 😉 Dank je wel.

Door Pix

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.


handtekening

Archief

%d bloggers liken dit: