Schuldgevoelens? Welnee!

S

Het is 17:08 uur ’s middags. Na dagenlang te hebben ge’zondigd’ aan junkfood, leg ik voor vandaag de strenge eis neer om weer eens gezond te eten. Dus ik prepareer die bloemkool, schil wat aardappels, en bereid het vlees, ja zelfs met een extra vette jus.

Ineens komt het me komisch voor dat ik alles in haast tempo afraffel, terwijl ik beslist meer tijd besteed aan het klaarmaken van zo’n waanzinnig smakelijke hamburger. Wat weer maf is, want ik denk altijd geen tijd te hebben voor gezond voedsel. Ik ga terug naar tandje drie, hetgeen betekent dat ik probeer in een soort van ZEN-modus te geraken terwijl ik de piepers en kool in een pan pleur en het vlees braad. Achteloos.

In diezelfde modus probeer ik het eten te nuttigen. Het werkt. Het smaakt zelfs goed. Beter. Eigenlijk is dat eten, gezond eten, ook heel lekker. Best wel.

Na het eten doe ik dan een kopje koffie. En dat kan natuurlijk niet zonder dat geijkte likeurtje. Daar mag ook best een negerzoen of drie bij. ‘Het is waarlijk jammer dat ik vandaag geen bonbons in huis heb’, peins ik.

“Onverbeterlijk!” spreek ik mezelf dan achteraf toe. Ik ken geen schaamgevoelens wat stiekeme geneugten betreft. En naarmate ik ouder word, interesseert het me ook steeds minder wat de gangbare meningen daaromtrent zijn.

Naar de sportschool? Hoezo? Dat je ribbenkast in de kramp schiet ’s morgens terwijl je je billen staat af te vegen na die eerste ochtenddrol, kom aan, daar kan geen sportschool tegenop. Toch? Dat je eigenlijk stiekem wel eens denkt aan liposuctie, terwijl je wezenlijk walgt van dat geduw en getrek op bijvoorbeeld tv.

Ik wil pot-ver-drie-dosie gewoon genieten van het leven. Dit leven. Als ik op water en brood moet, omdat zelfs de zorgverzekeringen staan te trappelen om mijn leven zo zuur mogelijk te maken als ik nog rook en dagelijks meer dan twee glaasjes alcohol nuttig… dan is wat mij betreft de lol er snel van af. Tegendraads als altijd, that’s me.

Het is niet zo, dat ik geen grenzen ken. Ik verleg ze alleen steeds een klein beetje verder. Om je heel eerlijk te bekennen, ik ken maar weinig doelen in dit leven, maar als ik er al één heb, dan is het beslist om nooit met mate te genieten…

2 Reacties

Door Pix

Over mij

pic moi

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

handtekening

Volgen mag

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Categorieën o.a.

categorie Persoonlijke Hoogstandjes
categorie Pix over het Nieuws
categorie Persoonlijke Hoogstandjes

Blogroll

%d bloggers liken dit: