Temperamentvol, maar wel met focus

T

Daarnet las ik mijn #WOT van gisteren terug, en moest inwendig grinniken. Temperament. Ik heb dat. Alleen, dat zou je niet zeggen.

Uiterlijk lijk ik de kalmte zelf. Ooit betrad een collega mijn werkkamer, ging zitten met een zucht, en zei: ‘Ik moet even bijkomen en jouw sereniteit op me in laten dalen.’

Nu ja, dan groei – en bloei – ik natuurlijk aan alle kanten.

Dat is echter, zoals ik al zei, een uiterlijke verschijningsnorm. Van binnen zit dat heel anders. Ik bruis. Ik zit vol met ideeën, ik houd altijd innerlijk de dialoog in stand, mijn brein is altijd aan het werk. Zelfs in een volledige rustmodus, is mijn koppie altijd bezig met íéts.

Aan de ene kant is dat geruststellend. Er zijn ook tijden geweest, toen ik pas geen werk meer had, dat ik van de verveling om me heen begon te slaan met gruwelijke uitspattingen. Tot ik eindelijk begon door te krijgen, dat ik louter mezelf daarmee had. En dat ik begreep dat ik iets nodig had, wat me beter kon maken, namelijk concentratievermogen wat leidt tot het hebben van focus, of een soort van visie, zo je wil.

Ik ben – met mijn slechthorendheid – als geen ander in staat om te focussen. Concentratievermogen is een speciaal ding van mij, dat is, als ik mijn temperament even kan laten voor wat het is.

Wat ik aan iedereen dus zou kunnen meegeven:

Vind troost door jezelf af te leiden.

Het overkomt me vaker wel dan niet dat ik zeer gepreoccupeerd ben met een probleem(pje). Mede door dat temperament, kan ik het dan niet loslaten. Immers, als je loslaat, heb je weer twee handen vrij. Bovendien, als ik even kort of langer word afgeleid van het dilemma, kan het zijn dat ik juist dé oplossing vind omdat ik een andersoortige flow raak. Die flow – veroorzaakt door een focus op iets anders – zorgt er dan weer voor dat ik het probleem(pje) wat ik in eerste instantie had, plotseling heel speels en even snel kan oplossen. En dat je je nadien dan afvraagt wat me nu werkelijk zo dwarszat.

Iets lijkt altijd onmogelijk, totdat het gedaan is. En mede omdat ik toch die innerlijke winnaarsmentaliteit bezit, komt alles daarmee op z’n pootjes terecht. Want denk je eens in: mensen die opgeven, winnen nooit!

5 Reacties

Door Pix

Over mij

pic moi

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie – en lekkere – flow vergt. Enneuhm…, mijn haar zit ook nog ‘es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

handtekening

Categorieën o.a.

categorie Persoonlijke Hoogstandjes
categorie Pix over het Nieuws
categorie Persoonlijke Hoogstandjes

Scroll Up
%d bloggers liken dit: